نشسته پشت پنجره ی خیال

   پروانه صور پر کشیدن سر داد.

   چشم ها خیره به دور دست ، آنجا  که پروانه در نور گم شد.

   دوردست، جایی که آسمان صمیمانه زمین را در آغوش می کشد.

   سرزمینی به وسعت بی انتهای روح...

 

                        جایی که همیشه هست!!!

 

   -جایی که هستی در تمنای وجودش هست بودن را وام می گیرد.

 

  - آنجا که پروانه ها با آواز نسیم باله می رقصند.

    و درخت ها به شوق دیدار روی دوست نوای شکفتن سر می دهند.

 

  - آنجا که سبزی انتظار بر دل سرخ شقایق نقش عشق می کشد.

    و جویبار ها سرشار از فریاد در دل لحظه های رها جاری می شوند.

 

   - جایی که شب هیچ گاه بر دستان خورشید بوسه ی مرگ نمی زند.

    و خزان دست نوازش بر چهره ی زیبای زمین نمی کشد.

 

    جایی که می توان بهار را باور کرد.          می توان هستی را فهمید.  

    

                            آنجا، زمین تا خدا سبز است.

            

           

 

    و آن گاه ندایی از درون مرا می خواند:

                           تا آسمان راهی نمانده ! پرواز کن!!!!

 

    و من پشت پنجره ی آرزو در گوش قاصدک فریاد خواهم کرد:

                                    کاش پروانه بودم!!!

نوشته شده در دوشنبه 1388/06/09ساعت 23:33 توسط نیلوفر آبی| |